فرا رسيدن ولادت فاطمه(ع) و روز زن بار ديگر زمينه اي فراهم مي سازد تا با نظر به عناصري از فرهنگ فاطمي ، شخصيت زن مسلمان را بر پايه ي اين عناصر بازتعريف كنيم .
فرا رسيدن ولادت فاطمه(ع) و روز زن بار ديگر زمينه اي فراهم مي سازد تا با نظر به عناصري از فرهنگ فاطمي ، شخصيت زن مسلمان را بر پايه ي اين عناصر بازتعريف كنيم . بي ترديد جلوه ي پرفروغ زهرا (ع)، هم در مقام كامل ترين انسان ها كه با تعبير «صديقه » درمتون روايي شناخته مي شود و هم در جايگاه زني بي همتا كه با عبارت «سرور زنان جهانيان » ستوده مي شود ، در فرهنگ تشيع بي مانند است . موقعيت خانوادگي آن « مطهره » كه در حديث كسا با تعبير هم فاطمه و ابوها و بعلها و بنوها مركزيت مي يابد ، چنان تاثير گذار است كه حتي شخصيتي چون علي (ع) با آن عظمت مثال زدن ياش ، فاطمه (ع) را تحت شعاع خويش قرار نمي دهد . از اين روي ، در فرهنگي كه انتساب به مادر مي توانست نقص و ننگ به شمار آيد ، فرزندان فاطمه (ع) – چه امامان معصوم (ع) و چه ديگر نوادگان – به «بنو فاطمه » شهرت يافتند تا عزت يابند ، و خاندان هايي با انتساب به فاطمه (ع) به حكومت رسيدند فاطمه (ع) در مقام ركن خانواده ي علوي و نبوي ، نمونه اي مثال زدني از تاثير متقابل جنسيت و خانواده است كه هم نمايي از فعليت يافتن استعدادهاي زنانه در خانواده ي متعالي است و هم نمودي از تاثير شگرف عناصر زنانه در كارآمدي و استحكام خانواده . تصادفي نيست كه در خانواده ي فاطمه (ع) تمام اعضا ، شخصيت هاي تاريخي و منشا دگرگوني هاي اجتماعي و سياسي اند . اينكه امامان معصوم (ع) در مقام بيان فضايل خود ، با عبارت حجور طهرت و حجور طابت به دامن هاي پاك و در مقام معرفي دشمنان خود ، به ناپاك دامناني چون «مرجانه » اشارت مي كنند نشانِ حضور محوري عناصر زنانه در خانواده و در فرآيند شكل گيري شخصيت است و از قضا ، جذب اجمالي برخي عناصر فرهنگ فاطمي در خانواده ي ايراني سبب شده است تا در زمانه اي كه ارزش هاي مادي و فردگرايانه كيان خانواده را تهديد كرده اند ، در حد توان خويش مقاومت كند و حتي گاه عناصر فرهنگ ديني را به گونه اي نو جلوه گر سازد .
دفتر مطالعات و تحقيقات زنان در ساليان اخير كوشيده است تا به مناسبت روز تاريخي «زن» ، همه ساله يكي از موضوع هاي كليدي جامعه را در حوزه ي مطالعات زنان و خانواده به بحث گذارد و توجه جامعه ي كارشناسي و پژوهشي حوزه و دانشگاه و دستگاه مديريتي نظام را به آن جلب كند ؛ و اين بار هم ، به ياري خداوند ، در آغاز دهه ي چهارم انقلاب اسلامي موضوع « باز توليد خانواده ي ايراني » را به دليل نقش تاثير گذار خانواده بر فرهنگ سازي و تمدن پردازي و نيز به دليل جايگاه بي بديل زن در خانواده ، به ميان مي كشد .
