* حیا، صدف تقواست.
* گل باشید تا پس از مرگ نیز معطر بمانید.
* گنهکار دشمن خویش است.
* بعضی آدم ها « دام » اند.
* خانه ی بی نمازها، ظلمتکده است.
* حرف زدن دو رکن دارد: خوب حرف زدن و حرف خوب زدن
* سفره ی دلتان را زود پهن نکنید.
* زبانی که فقط نیش زدن بلد است، بزرگترین عقرب است.
* کارها را سخت نگیرید زیرا از اراده ی سرسخت تر چیزی نیست.
* سکوت، سخن بزرگی است که خداوند به گویاترین زبان ها بخشیده است.
* خداوند تبارک، قرآن را بر قلب نازنین پیامبر(ص) فرو فرستاد. پس ما نیز آیات را در * صفحه ی قلبمان بنویسیم.
* اگر وقت کردید به خودتان سری بزنید.
* روزی که از پلکان « من » پایین بیاییم، هزاران نردبان تا پشت کهکشان ها پیش پایمان نهاده می شود.
* در دستور زبان عرفان افعال چنین صرف می شوند من نیستم، تو نیستی، او هست.
* دل معبد فرشتگان است، به شیطان اجاره اش ندهید.
* سزای سخن چین، نشنیدن است.
* گویاترین پند، کردار نیک است.
* از خود، کمتر سخن گفتن، فضیلت بزرگی است که کمتر دیده می شود.
* اگر از هشدارهای آگاهان برنخیزیم، سیلی روزگار بیدارمان خواهد کرد.
