• تاریخ انتشار:96/11/25 - 09:04
  • شماره مطلب:1396112551098
  • تعداد نظرات:0
روی موج سی و ششمین جشنواره فیلم فجر/7

آیا با وجود فضای مجازی دنیا جای خوبی است؟ / وقتی فلسفه بر فناوری پیشی می گیرد!

یکی از بزرگترین مشکلات فیلم روند کند فیلم جشن دلتنگی است که مخاطب را به دلتنگی از قصه اصلی که همانا تاثیر فضای مجازی در زندگی و روابط افراد است، می کشاند. داستان های موازی و بعضا با پی رنگ عاشقانه، مخاطب را از موضوع اصلی دور می کنند. دیالوگ ها به شدت کلیشه ای اند. برای مثال دختری دائما به پدرش می گوید: «الان قرن بیست و یکم است و به روز شو.» از این دیالوگ ها در فیلم بی شمارند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس، گالیا توانگر -  پوریا آذربایجانی، کارگردان جوان و نسبتاً تازه ‌کار سینمای ایران، پیش از این تعداد کمی فیلم ساخته است که «جشن دلتنگی» به نوعی دومین ساخته‌ بلند سینمایی‌اش به حساب می‌آید. فیلم‌های قبلی او عبارتند از «اروند»، «تجریش ناتمام» و «روایت‌های ناتمام». در«جشن دلتنگی» باز هم زوم دوربین آذربایجانی بر جامعه است، اما افرادی دیگر و کنج‌هایی دیگر، آدم هایی از نسل‌های نوتر و گرفتار معضلاتی دیگرگونه. معضلی به‌روز که سال های اخیر، محور مناقشات خانوادگی و اجتماعی و حتی سیاسی بسیاری بوده است. معضل چگونگی وقت‌گذرانی در فضای ارتباطات مجازی که تقریبا هر عضوی از این جامعه، حتما حداقل یک‌بار به آن اندیشیده است. این سوژه به‌خودی خود بسیار جذاب است.

کارگردان: پوریا آذربایجانی

نویسنده: مونا سرتوه و پوریا آذربایجانی

تهیه کننده: علی قائم مقامی

 

بازیگران: محسن کیایی/ بهنام تشکر/ پانته آ پناهی ها/ بابک حمیدیان/ مینا ساداتی/ ساغر قناعت/ عرفان ناصری/ علی دهبان/ ندا عقیقی/ اشکان منصوری/ پریوش نظریه/ امید روحانی.

 

خلاصه داستان: «جشن دلتنگی» درباره رابطه واقعی آدم‌ها و گره خوردن آن با فضای مجازی است. این فیلم در ژانرعاشقانه و درام ساخته شده است.

 

نقد فیلم: یکی از بزرگترین مشکلات فیلم روند کند فیلم جشن دلتنگی است که مخاطب را به دلتنگی از قصه اصلی که همانا تاثیر فضای مجازی در زندگی و روابط افراد است، می کشاند. داستان های موازی و بعضا با پی رنگ عاشقانه، مخاطب را از موضوع اصلی دور می کنند. دیالوگ ها به شدت کلیشه ای اند. برای مثال دختری دائما به پدرش می گوید: «الان قرن بیست و یکم است و به روز شو.» از این دیالوگ ها در فیلم بی شمارند.

داستان های موازی تنها به واسطه همان موضوع اصلی یعنی تاثیر فضای مجازی بر روابط افراد قرار بوده به هم گره بخورند، اما یک داستان به شورش و اعتراض سیاسی و اجتماعی یک جوان بر سقف ماشین می انجامد. در داستان دیگری فداکاری یک دختر معلول برای دوست پسرش در جهت فراهم کردن پول فرار او به خارجه، از طریق فروش ماشینش، به تصویر کشیده می شود. در داستان دیگری بحث های فلسفی با این سوالات که چرا زندگی می کنیم؟ آیا دنیا جای خوبی است؟ و این که آیا فرزند به دنیا بیاوریم یا نه؟ مطرح می گردد. اگر چه درهمه این داستان ها بر دامن زدن فضای مجازی به دلتنگی آدم ها تاکید می شود و همین طور سعی شده نگاهی فیلسوفانه به زندگی و حوادث آن پیگیری شود، اما در کل به ارتباطی انسجام یافته بین خرده داستان ها ختم نمی گردد. واکاوی  فلسفی بخصوص در زندگی زن و شوهر جوان خوش ننشسته وکلیشه ای مطرح می شود. در زمانه ای که جماعت برای تداوم زندگی شان و برای برخورداری از یک لقمه نان در رنجند، چطور می توان باور کرد که زن و شوهری از قشر متوسط جامعه، دغدغه های فلسفی، بستر اختلافات اساسی شان باشد؛ آن هم با سوالات رو و کلیشه ای مختص افسرده حالان؟!

 

به هرجهت درفیلم جشن دلتنگی، دلتنگی های فلسفی بر مطرح کردن روشن معضلات فضای مجازی پیشی گرفته و چون همان دلتنگی های فلسفی هم کلیشه ای و رو نمایش داده می شوند، مخاطب در صندلی خود چرت می زند و خواب دلتنگی های خویش می بیند.

 

انتهای پیام/ غ

انتشار دیدگاه به معنای تایید آن نیست . نظرات توهین آمیز منتشر نمی شود .
Image CAPTCHA
لطفا کاراکترهای تصویر را در کادر بالا وارد نمایید.